به زماني که خود درنرسيده بود -

تپيدن آغاز کرد.

در سرزميني بي پرنده و بي بهار.

دور رفته باشم.

بازآمدن بود.

اميدي نمي آموخت.

رو در افق سوزان ايستادم.

چرا که سرابي در ميانه بود.

دانستم که بشارتي نيست:

پنهان مي شد.

چشمان سياه تو فريبت مي دهند اي جويندة بي گناه! تو مرا هيچ گاه در

ظلمات پيرامون من باز نتواني يافت؛ چرا كه در نگاه تو آتش

اشتيافي نيست.

غنچه هاي ياس من امشب شكفته است. و ظلمتي كه باغ مرا بلعيده، از بوي

ياس ها معطر و خواب آور و خيال انگيز شده است.

با عطر ياس ها كه از سينة شب بر مي خيزد، بوسه هائي كه در سايه ربوده شده و

خوشبختي هائي كه تنها خواب آلودگي شب ناظر آن بوده است بيدار

مي شوند و با سمفوني دلپذير ياس و تاريكي جان مي گيرند.

و بوي تلخ سروها كه ضرب هاي آهنگ اندهزاي گورستاني است و به

يأس هاي بيدار لالاي مي گويد در سمفوني ياس و تاريكي مي چكد و

ميان آسمان بي ستاره و زمين خواب آلود، شب لجوج را از معجون عشق

و مرگ سرشار مي كند.

عشق، مگر امشب با شوهرش مرگ وعدة ديداري داشته است . . . و اينك،

دستادست و بالابال بر نسيم عبوس و مبهم شبانگاه پرسه مي زنند.

دلتنگي هاي بيهودة روز در سايه هاي شب دور و محو مي شوند و پچپچه شان،

چون ضربه هاي گيج و كشدار سنج، در آهنگ تلخ و شيرين تاريكي به

گوش مي آيد.